To jeszcze nie nastąpiło. To się dopiero czai. Może za parę lat, może za kilka miesięcy... Na razie istnieje tylko w mojej wyobraźni. Taka mianowicie telefoniczna scenka:

- (nieśmiały głos w słuchawce) Hallo... Czy to wydawnictwo?

- Tak. Słucham pana.

- Napisałem książkę.

- Świetnie. W takim razie proszę przysłać zdjęcie.

- Zdjęcie? Nie książkę?

- Na początek zdjęcie. Musimy sprawdzić, czy jest pan fotogeniczny, zanim zabierzemy się do czytania.

- Chyba nie jestem. Na zdjęciach wyglądam jak po torturach. Nie znoszę fotografowania.

- No to bardzo nam przykro. Współczesny pisarz musi być fotogeniczny.

- Ale... to jest chyba naprawdę dobra książka.

- Tym gorzej, proszę pana. Mamy obowiązek wypromować dobrą książkę. A to kosztuje. Jak pan sobie wyobraża powodzenie billboardu z człowiekiem jak po torturach? To odstręczy. Im lepszy jest pisarz, tym bardziej musi być fotogeniczny. No, chyba że jest pan po przejściach. Ludzie po przejściach dobrze się sprzedają.

- Jestem po przejściach. Pisząc, przeżywałem męki, depresje, zwątpienia.

- Co kogo obchodzi pana męka twórcza? To musi być coś, do czego się pan na przykład otwarcie przyznaje. Jest coś, do czego może się pan otwarcie przyznać?

- A co to by mogło być?

- Niewiele już zostało, niestety. Do homoseksualizmu przyznają się wszyscy, do alkoholizmu nawet ci, którzy nie wzięli alkoholu do ust, została jeszcze agresja i impotencja. Może się pan otwarcie przyznać do impotencji?

- Nie wiem. Ostatnio tak się zapamiętałem w pisaniu.

- No to nie ma pan niczego, co mogłoby zainteresować czytelnika. Z czym mógłby się utożsamić? Bez utożsamienia się nic nie idzie. Samobójcy nieźle się sprzedają...

- Jak mam to rozumieć?

- Jak pan chce. Albo pan walczy o czytelnika, albo nie mamy o czym mówić.

(cisza w słuchawce)

- Poza tym czy mi się zdaje, czy pan sepleni?

- Od dziecka.

- No to niech pan nie pisze dobrych książek, tylko idzie do logopedy. Dobry pisarz nie może seplenić. Dobry pisarz daje wywiady w radiu, w telewizji. A media mają swoje wymagania.

- Nie znoszę mediów. Jestem bardzo nieśmiały. Pewnie dlatego piszę.

- To niech pan najpierw idzie do psychoterapeuty. Co nam z dobrego pisarza, jeżeli on ma fobię społeczną. Dobry pisarz musi obdzielać sobą jak najszerszą publiczność.

- To znaczy czytelników, chciał pan powiedzieć?

- Tak... tak... ona chce wiedzieć, co pan je na śniadanie, z kim pan sypia, jaką bieliznę pan lubi, jakie ma pan zwierzątko.

- Nie znoszę zwierząt.

- I pan się zabiera do pisania? Jeżeli pan chce, żeby pana czytali, musi pan mieć zwierzątko. Publiczność to kocha.

- Widzę, że nie mam szans.

- No cóż, człowiek albo się rodzi pisarzem, albo nie. Na siłę nikt z nikogo artysty nie zrobi. Niech pan się zajmie czymś innym.

PS Wszelkie podobieństwo do osób i faktów jest niezamierzone. To się dopiero czai